Yeba!Remembers... Second Sem AY 2001-2002

:: takbo Oble takbo ::

San ka nakapuwesto nung Oblation Run?

Ako, palibhasa first time, shempre dun ako sa AS walk. Aliw. As in sidelines. As in… extend mo lang ng konti kamay mo, wham. May mahahagip.

Not that I wanted to make hagip anything. Ika nga, nothing exciting, nothing excited. Nothing but… nevermind. Hehe. Nakakaaliw lang talaga isipin na dinadayo talaga sha ng tao. Not to mention nababalita sa TV. I mean, busy yung ibang tao sa pagtitig at pagtili, ikaw busy ka sa kaiilag at baka mahagip ka ng videocam ng kung anong tv station. God forbid. Anong sasabihin mo sa mga magulang mo di ba?! Right.

Naalala ko si Yen. Of course. At si Teejay na rin, na walking, talking, roving statistician. Sukat bang icompare ang Oblation Run 2002 sa 2001 at 2000?! Hay. Ganito na ba talaga ang ginagawa kapag nakarami ka na ng Oblation Run na nasasaksihan!? Hehe. Pasalamat lang talaga ako at wala sa vicinity na kinatutungtungan ko nung mga kapanahunang yun ang mga mahilig… erm, mandakma. Goodness. Iskandalo sana. Pasalamat rin ako na wala rin sa vicinity ko ang mga nabigyan ng rose. Goodness. How freaky is it EXACTLY, being given a rose by a guy in his birthday suit? Horrifying or romantic? Honestly, I’d go for horrifying.

Napansin ko rin lang na iba ang Oblation Run experience ng mga babae at lalake. Ang mga babae, nakatingin – shempre, curious. Ang mga lalaki – well, they were busy hiding… something. I don’t know what. Haha. For girls, kaya sila nanood kasi out of curiosity. Ang mga lalaki naman… comparison? Hahaha. Sa lahat ng aspeto, talagang… competitive ang mga lalaki, tsk tsk. Pati ba naman yun di pinatawad.

Anyway, nabalitaan ko na dumaan sa lab class ng roommate ko ang mga Oble runners. Sa CHEM, for chrissake. (Or, I presume kasi Chem Engg roommate ko eh) Yun ang pinakaweird sa lahat. Parang… di ka na nga dumayo, nakakita ka pa. Blessing. Heheh. Windang.

Hayy. Awa ng Diyos, di ako natelevise, na-interview or na-skandalo. Wala akong nakita, nahawakan, nadakma.

I guess, there’s always next year…